[el]

weź swoje łoże i idź


skoro chłód dotknął palcem róż
a bursztyn zagasł w twych oczach
nie proś wieczorami o nowy wiersz

mam świeży wstręt do kaleczenia słów
wzdychających pensjonarsko metafor
histerycznie rozdygotanych wersów

już starczy nie dokończonych obrazów
rozrzuconych niedbale borsuczych pędzli
płaczącego rzewnym szopenem fortepianu

z oczami pełnymi zmarłych wiosen
boso wchodzę prosto w źrenicę ciszy