[el]

w chórku kościelnym
wydzierałam się na chwałę Pana

mocno wierzyłam
w siłę głośnego laudamus

czasami tłusty amorek z sufitu
chichotał i pokazywał jęzor

z rozdrapanym strupem na kolanie
poszturchując rudą Zośkę
wyśpiewywałam
cnoty świętej Tereski
dzielność Stanisława
miłość Franciszka

fałszywie brzmiały nutki
zagryzane kradzionym jabłkiem

wredny aniołek z sufitu
pluł w dół pestkami czereśni

dziś siedzę w ławce dla niemot
nie otwieram znudzonych ust
a ruda Zośka żebrze pod kruchtą

skrzydlaczek zastygł w grymasie