[Dominikaa]

nie narzekam na nadmiar myśli
pod osłoną nocy

pokrętne drogi prowadzą do umysłu
zapiętego na ostatni neuron
podobno
czego oczy nie widzą tego sercu nie żal

a mi właśnie żal
tych ust dalekich
i ramion
i miłości
i samotnych ulic przed świtem

gdzie tylko ja zapuszczam
korzenie swoje
do snu