[wojna światów]

dyptyk spod dwóch mokrych sieci

tkwię w drugim liście
karmelowej mgły

zakładam wabik
na plądrowany
zimną łuską ciszy

izobar nastroju
…

pod ukruszoną cerówką
zezuje naderwane oczko

obejmę
nim smukłą kibić
uszlachetni wdzięczny

wykrot zaślubin


bez jadu

strużki mroku
gdzie zbudowano kiedyś przystanek
spotkań bliskiego stopnia
nie mieszczę w garści

rozbełtane witraże
w stadium bliskiego zapomnienia
zbiegają
po łyk światła

a ze mnie
czas nawet nie zadrwił

i nie ukąsił


dyptyk z pobliskiego stonehenge

I

kiedy milczysz
mówisz jedną z popękanych szyb

tę całą
skrupulatnie skrywa
szpetny zrąb

spójrz

potrząsa mną kropla miodu
i ogniom pęta potem języki

krzepnę

w oczodole trzeciej doby
wciąż zawodzi
odłamek granitu


II

coraz zimniej
z głębi monideł

jeszcze bardziej ćmi
w oczerecie
gnie się rytualnie rozdęty
gryzmoł

któryż to raz

skargami
broczy moje okno


pro et contra

właśnie związane ręce
powodują taniec bezimiennych

w twojej wyobraźni jestem jeszcze
niedokładnym trumfem
ponieważ chciałbyś być

otwarta na ścieżkę pana cogito
buduję zamek ze szczerb monotonii

jeszcze dźwięk opadającej butelki
i tłukący się klucz
w zamku dopełniającej reszty
daję dopić się nie liczącym dniom

tu mnie masz

ja ciebie...


dyptyk pisany na szybko z antresoli

I

nie wyciągaj do mnie rąk akacjo
szukam miejsca gdzie nie drażni się skóry
i sekretów

najchętniej
dziupli bezimiennego drzewa przyjmującej wszystko
co wyrzucono z płonącego domu

istotę i przywiązane do niej utrapienie

II

nie ujawnię twojego zmęczenia
pozornie przekroczyło barierę możliwości

jeśli nie uleczysz zadrą
umęczonym korzonkom prawdy
pozwolę wyssać ostatni wers

sumienie będzie czyściejsze od dmuchawców
i czekanie znośniejsze od bocianich pożegnań


rykoszet z sarkastyczną pointą

odświętnie sparzony
pomnażam wróbli milczek
wybaczając sobie nietykalność
grą rąk

rozkręcone powietrze wypełni
chłodem rozum zanim sczeźnie

kiedy zlodowacieje zdolność myślenia
przestrzelę na wylot wskazującym

zachody
niezwykłe
wschody
...

i tylko nietoperzy żal
wracają wciąż bez echa

dyptyk spod dwóch mokrych sieci

tkwię w drugim liście
karmelowej mgły

zakładam wabik
na plądrowany
zimną łuską ciszy

izobar nastroju
…

pod ukruszoną cerówką
zezuje naderwane oczko

obejmę
nim smukłą kibić
uszlachetni wdzięczny

wykrot zaślubin


bez jadu

strużki mroku
gdzie zbudowano kiedyś przystanek
spotkań bliskiego stopnia
nie mieszczę w garści

rozbełtane witraże
w stadium bliskiego zapomnienia
zbiegają
po łyk światła

a ze mnie
czas nawet nie zadrwił

i nie ukąsił


dyptyk z pobliskiego stonehenge

I

kiedy milczysz
mówisz jedną z popękanych szyb

tę całą
skrupulatnie skrywa
szpetny zrąb

spójrz

potrząsa mną kropla miodu
i ogniom pęta potem języki

krzepnę

w oczodole trzeciej doby
wciąż zawodzi
odłamek granitu


II

coraz zimniej
z głębi monideł

jeszcze bardziej ćmi
w oczerecie
gnie się rytualnie rozdęty
gryzmoł

któryż to raz

skargami
broczy moje okno


pro et contra

właśnie związane ręce
powodują taniec bezimiennych

w twojej wyobraźni jestem jeszcze
niedokładnym trumfem
ponieważ chciałbyś być

otwarta na ścieżkę pana cogito
buduję zamek ze szczerb monotonii

jeszcze dźwięk opadającej butelki
i tłukący się klucz
w zamku dopełniającej reszty
daję dopić się nie liczącym dniom

tu mnie masz

ja ciebie...


dyptyk pisany na szybko z antresoli

I

nie wyciągaj do mnie rąk akacjo
szukam miejsca gdzie nie drażni się skóry
i sekretów

najchętniej
dziupli bezimiennego drzewa przyjmującej wszystko
co wyrzucono z płonącego domu

istotę i przywiązane do niej utrapienie

II

nie ujawnię twojego zmęczenia
pozornie przekroczyło barierę możliwości

jeśli nie uleczysz zadrą
umęczonym korzonkom prawdy
pozwolę wyssać ostatni wers

sumienie będzie czyściejsze od dmuchawców
i czekanie znośniejsze od bocianich pożegnań


rykoszet z sarkastyczną pointą

odświętnie sparzony
pomnażam wróbli milczek
wybaczając sobie nietykalność
grą rąk

rozkręcone powietrze wypełni
chłodem rozum zanim sczeźnie

kiedy zlodowacieje zdolność myślenia
przestrzelę na wylot wskazującym

zachody
niezwykłe
wschody
...

i tylko nietoperzy żal
wracają wciąż bez echa