[Fred]

Gdym skończył kufel i świeczka zgasła,
przybyła do mnie pomroczność jasna;
była spowita ciemnym całunem,
a w jej źrenicach ujrzałem łunę.

Migiem skoczyłem ku niej ochoczo,
dziwiąc się czarnym długim warkoczom;
z góry spojrzałem na nią zwycięsko;
poczułem krzepkość i siłę męską .

Nigdy nie przegram, wszystko się uda;
wiara jest we mnie i czyni cuda;
to, co straciłem znów będzie moje,
potrafię walczyć, jestem gierojem.

Zrobię fortunę, spuchnie mi kiesa,
zamienię Fiata na Mercedesa;
już mnie w sukcesach nikt nie przegoni;
pękną z zazdrości wszyscy znajomi.

Nie muszę teraz bać się nikogo;
tęgą odprawę dam moim wrogom;
wpadnę do kuźni, naostrzę kosę,
a potem migiem w puch ich rozniosę.

Swoją dzielnością muszę dać przykład.
Wtem poszarzało i zjawa znikła;
mglisty poranek rosą się mieni,
a ja znów drepczę z nosem przy ziemi.

[Leon Gutner]

Pięknie i to wszystko przez Nutkę co to sobie chodzi tu i tam ...
Zabieram do kolekcji

L.G.

[nuta niepokorna]

Fredi - ale żeś się naczupurzył po indorzemu prawie .... nieźle Ci się to skrobnęło ... podumamy nad melodią ... A ty Refrenistko czołowa ćwicz !!

[Fred]

[Marek]

niezłe!!

[amandalea]