[Izabela]

Zawieszona miedzy ziemią a niebem
niczym Anioł zbłąkany
który drogę zgubił
szuka siebie w mgławym półmroku

Ufne serce
dla innych zabawy
bezradne od lat na nowo sklejane
można dotknąć wyszydzić wyśmiać

Idą ważni głośni z łokciami na już
ona niepewna niezgrabna
z kawałków poskładana
jak niepasujące do siebie puzzle

Świat wciąż jej z rąk wypada
gubi sens nie nadąża
i każdego dnia na nowo
opatruje potłuczone upadkami kolana