[Hardy]

Dzień nad wodą. Wolny cały...
Głos żywotnych podsłuchałem.
Jedno kumka, drugie ćwirli…
spokojności nie ma chwili.

Żaba kumka: „Zejdź mi w cień!
Dwudziestego to mój dzień”.
Na to wróbel, strosząc brew:
„Jest przeciwnie. Nie znasz się.

Spójrz w kalendarz. Dzień przed wiosną
wróble głoszą wieść radosną,
że od jutra już wiosennie
będziesz mogła kumkać we dnie.

Tak więc dzisiaj Święto Wróbla.
Żadnej żaby! Się nie uda
waszej kumkającej zgrai
zgłuszyć świergot nasz poranny”.

„Co ty pleciesz?! – Żaba na to. –
Zły kalendarz masz, łachmyto!
my kumkaniem obwieszczamy,
że już minął czas Marzanny.

Jutro ją przyniosą tu,
aby wrzucić w wody nurt
i popłynie. Skończy się
zimy okres. Czas na lęg”.

…Tak harmider swój podnieśli,
żem nie słyszał własnych myśli.
Nic spokoju. Ciszy chcę,
by dosłyszeć soków bieg,

które w drzewach w górę niosą
to, co trzeba. Liście wzrosną.
Świat odżyje, ruszy się,
Wiosna wreszcie, czas na siew.

„Pax! Niech zabrzmi zgodny dźwięk,
skończcie wreszcie kłótnie swe.
Żaba rację ma, ty też.
Moje słowo! Wróblu, wierz.

Oficjalnie mówię wam –
że kalendarz (prawdę znam)
tego dnia obojgu przyznał
święto. Jemu nie pierwszyzna,

że w dniu jednym kilka świąt
musi zmieścić. W marcu stąd
dwudziestego święto macie.
Żaba? Wróbel? Rozkminiacie?

Wasze szczęście, że dziś jest
jednocześnie Szczęścia Dzień,
gdyż inaczej moje czary
zrobiłyby z was ofiary.

Wróbel „kum, kum” miast ćwierkania,
żaba „ćwir, ćwir” miast kumkania…
więc z harmidrem skończcie wreszcie,
za płodzenie w święto bierzcie.

Co, zabrakło wam do pary?!
Straciliście czas na swary
i potomstwa, coście chcieli,
już nie będzie. Diabli wzięli”.