[Hardy]

„Kobieto, boski diable” –
tkwi w wieszcza rymach siła
i chociaż mu cenzura
na „puch marny” zmieniła,

jednak oryginał
przetrwał „ku pamięci”,
bliższy prawdzie bowiem,
że wie, jak zanęcić.

Raz anioł, raz diabeł.
Dwoisty charakter.
Chłop zaś wciąż w rozterce:
„Nie zmieni się raptem”?

I tak od wiek wieków,
gatunku powstania…
Czego w niej jest więcej?
Ku czemu się skłania?

Lecz „Ona jest jak zdrowie.
Czy trzeba było cenić?” –
się dowie, kto ją stracił.
Mierz siły, by nie wnerwić…

[Rita]

kobieto puchu marny ty jesteś jak zdrowie
ile cię trzeba cenić ten tylko się dowie
komu księżyc trzy razy odmienił się złoty
i kto choć raz do dziewczyn uderzał w zaloty

czyż brody ich długie kręcone wąsiska
wzrok dziki suknie plugawa
noże za pasem miecz u boku błyska
przenigdy i za to im brawa

sława kobietom sława bo dzięki kobietom
pegazom skrzydła rosną a wiersze poetom
i panieńskim rumieńcem dzięcielina pała
i wzruszeniem się ściska gryka jak śnieg biała

gdy literacki bigos na biesiadnych stołach
postawią i powiedzą jedzmy nikt nie woła

Autorzy: Wanda Chotomska i Wacław Bisko

/zapis bez dużych liter i interpunkcji - mój/

I jeszcze to jest ich autorstwa.

kiedy kobieta nieco podrosła
gdzie diabeł nie mógł kobietę posłał
więc wszystkie trudy znosząc radośnie
chadzały nawet tam gdzie pieprz rośnie

Dowcipne, zgrabne i człowiek nie potyka się na niedokładnych rymach i nie rozczarowuje kiepską pointą.

[Hardy]

Rita, każdy ma swoje spojrzenie. Ty przedstawiłaś swoje.