[Vilan z Alandu]

“You had a temper, like my jealousy
Too hot, too greedy
How could you leave me?
When I needed to possess you?
I hated you, I loved you too”
Kate Bush "Wuthering Heights"

Stuk puk. Zima.
Otwórz to ja, Tadzik.
Ostatni co tak w tańcach wodził,
spragniony naszej krwi, kochana.
Jak hobbit uciekam teraz tam i z powrotem
gdy słońce miga w rytm dyskoteki.

Niepewnie zawieszona ta ballada.
Księżyc pryszczaty spogląda z Hamlet Square.
wysyła moje listy jak pająk bezszelestny,
jak dryfujące gniazdo bociana.

Przede mną skuta lodem tafla,
pod niebem ciągnąca się autostrada,
w tym dziwnym świecie, gdzie wszystko odwrotnieje
i tylko Jankiel po dawnemu przygrywa
na integracyjnych imprezach.

Moja okrutna życiodajna muzo,
choć już od stóp do głów gęsim atramentem pomazana
uścisnę cię mocno
a na szyi powieszę srebrne cacko.
Epicki czyn zamiast
pocałunku.

Już późno. 2013.
Dom szklany, pogoda też szklana.
I zimna butelka szampana.
Po obu stronach luster w lampce ognia domowego,
tam, gdzie się czasoprzestrzeń zakrzywi.

Aby do rana.

[ALmec_33]

[ALmec_33]

fantastyka powiązana z klasyczną tradycją
ciekawy to zabieg użyty w wierszu i zatrzymuje na dłużej.
pozdrawiam

[Rita]

Piękny wiersz. Zaskoczyło mnie i zachwyciło, że nawet dzisiaj są dla ciebie inspirujące frazy z Mickiewicza, które powplatałeś. Ożywiłeś "Romantyczność", "Pana Tadeusza".

Pozdrawiam.

[Vilan z Alandu]

Romantyzm było nie było jest jakimś tam naszym znakiem rozpoznawczym. A ten jest tu "w cieniu" Wichrowych Wzgórz. To się zdarzało w tych latach dość często. ALmec i Rita. Dzięki za wizytę i miły komentarz.