[Hardy]

Księżyc obiega swą matkę Ziemię
w dwadzieścia siedem, z groszami, dni.
W dziewięć „księżyców” dziecko dasz mi.

Ziemia zaś krąży wokoło Słońca
w trzysta sześćdziesiąt dodać pięć dni.
Tyle wytrzymam, choć już się ckni.

Słońce obiega nam Galaktykę
w dwieście pięćdziesiąt milionów lat.
Rok galaktyczny – to czasu szmat!

W myśli rozkminiam – gdybym się cofnął
i żyć już mógłbym o rok ten wstecz…
czy dinozaury bym gonił precz?

Niee… jest za wcześnie. Jeszcze miliony
lat muszą minąć. To w późny trias,
jurę i kredę – ich będzie czas.

W milionach liczyć? Lepiej w miliardach.
Cztery i pół już (drąż, chłopie, drąż!)
Układ Słoneczny istnieje wciąż.

Lecz w galaktycznych, gdy to policzę…
od razu żyję. Dwadzieścia lat
ma ledwie Słońce? Młody nasz świat!

[Rita]

Proponuję podtytuł: Przemyślenia Dyzia emeryta.