[SławistanZamlar]

może jutro popłyniemy na przekór
krewkim urwipołciom falom.
pomachamy gwieździe polarnej
w połowie pożółkłą metryką.

może pokażemy takiego wała
pierwszym onirycznym zwidom.
zanucimy wczesno młode frazy
o harcerce nadobnej i szumie gaju.

jeszcze wypijmy po kielichu albo
trzech. na ostatnim pod niebem
festynie do tańca na bandżo zagra
żegnaj malwino zgarbiony stach.

w jakim lombardzie zastawiliśmy
tobół przegranych miłości i przypadków
spyta cień matki. cóż ci powiedzieć
rodzicielko marnotrawnych synów.

życie to żaden czekoladowy cymes.
tak łatwo w kurzu drogi do swojego
emaus nie zobaczyć poziomego znaku.
nie spytać wędrowca ile za dalą dali.

wytwórcy roztropnych min płyńmy
na przekór urwipołciom bałwanom do
brzegu gdzie czeka ognisko dwie ryby
za wydmą rybak który naprawia sieć

[Rita]

Świetny wiersz. Z pozoru rozbudowana szanta a tak naprawdę przesłanie namawiające do nieporzucania nadziei. Prawdziwie brzmiące i pięknie.

Pozdrowienia niezmiennie serdeczne posyłam.