[Elżbieta]

Szylkretowy guzik


Ciemnozielony las pełen splątanych drzew.

I
Czuję się jakbym znowu była w parku Olimpijskim, w lesie deszczowym, tropikalnym, gdzie kolory są przesiąknięte wodą, jak w żyjącej akwareli.
II
Drzewa tu żyją, słyszę ich oddechy, widzę gałęzie, poruszające się w powolnym tańcu, słyszę opadającą grubymi kroplami mgłę.
III
Jestem sama, chociaż nie mogę tego powiedzieć na pewno, bo nawet siebie nie widzę.
Jest las, las widzę.
IV
Idę przez las. Słyszę szelest liści, czuję gałęzie pod stopami, wilgotny mech nasączony jak gąbka, uginający się sprężyście.
V
Siadam na małym wzniesieniu na polanie krążka światła.
VI
Słyszę jakiś głos. Oglądam się i widzę ogromny, szylkretowy, czerwony guzik z czterema dziurkami, idący w moją stronę. Zamiast „kończyn” ma dwie ciemne tasiemki i na nich porusza się, jakby płynąc w powietrzu, w moją stronę.
VII
Guzik coś mówi, ale nie rozumiem słów. Jest to potok dźwięków, których nie umiem poukładać w żaden sens.


•••••••
budzę się.
odsłaniam okna.
mogę tylko domyślać się słońca.
na czarnej komodzie nieporuszony siedzi budda.
pachnie cytrynową bazylią.

© Elżbieta 11.14.2008

[Leszek Wlazło]

Zacznę zazdrościć Tobie tych snów i o nich pisania Elżuniu.

[Marek]

ładne, ładne .... ZNOWU ! i

[Leszek Wlazło]

[Elżbieta]

[Elżbieta]

[Leszek Wlazło]

[Elżbieta]

[Marek]

[Lucy]

Magicznie opowiadasz Elżbieto...

[Elżbieta]

[nuta niepokorna]

szok ... wystraszyłabym sie tego guzika chyba ... choć we śnie inaczej sie odbiera wszystko

[Elżbieta]