[Elżbieta]

za oknem wyciętym we śnie


z głową na twoim ramieniu
cichą zatoką znów płynę
sennym rytmem na dwa
stuk-puk
stuk-puk
stuk-puk

gdyby tak wiedzieć jak
i zatrzymać
ptaka co ufnie usiadł na dłoni
- niebieska kulka puchu -
a przyleciał z tamtej strony
białego nieba
z wyciętego okna snu

znał przyszłość

gdybym wtedy zdążyła
rzucić mu w powietrze
choć jedno ziarenko pytania
gdybym się nie obudziła
wiedziałabym co kryje
w przepastnych kieszeniach
czas


może nas kiedyś zabierze
w podróż
do siebie
skąd powrócimy łagodnie
obdarowani skrzydłami

lub zabłądzimy rozsądnie
za oknem wyciętym
we śnie

© Elżbieta 11.19.2008