[Irena]

Szła. Wyprostowana, z podniesioną głową, przyciskając do piersi jeszcze ciepły bochen chleba. Na roztańczonym cieniu zauważyła postać. Taką obcą, nie swoją. Zresztą nie miała dotąd czasu przyglądać się w lustrze, a co dopiero cieniowi.
Spodobała się sobie. Szła sprężystym, lekkim krokiem, a i postać na cieniu tak malowniczo rozkołysała się jak jej myśli.

Od kilku miesięcy żyła inaczej. Spokojniej mijały dni, częściej się uśmiechała, a jej problemy dotyczyły kwestii wyboru między dobrym a lepszym. Nie jak dotychczas, między biedą a egzystowaniem.

Jasiek w przedszkolu już się zadomowił, wychowawczyni chwaliła chłopca, co Marię napawało dumą. Małgosia przez sześć godzin dziennie miała opiekę i rehabilitację w ośrodku. Poruszała się przy pomocy chodzika, świętem był dzień, kiedy z wysiłkiem powiedziała mammm.Uprzedzono jednak, żeby się nie nastawiała na większe postępy córki .
Maria mogła podjąć, jak to sama określała, normalną pracę.

Któregoś dnia pan Marek zaproponował jej zatrudnienie w swoim zakładzie. Potrzebowano kogoś do prowadzenia małego bufetu dla pracowników, a ona była przecież wykwalifikowaną kucharką. Tak jak początkowo bała się, tak teraz puchła z dumy. Pochwałom nie było końca. Za smaczne dania, za czystość, a i czasami dobre słowo usłyszała dotyczące bezpośrednio jej osoby. Rumieniła się jak dziewczynka, a wewnątrz uśmiechała radośnie.

Teraz miała stały dochód, rentę po mężu i nie musiała już o świcie biegać po osiedlu i z ładunkiem makulatury przemierzać kilometry do skupu. Przy okazji nauczyła się liczyć skrupulatnie, na co może sobie dziś pozwolić. To aktualne dziś było zdecydowanie lepsze, ale nie mogła powstrzymać się, by nie zbierać puszek po napojach, licząc, że do wiosny uskłada dla Jaśka na jakąś niespodziankę.

Problem, jaki musiała załatwić, to sprawa mieszkania. Obiecano jej lokal komunalny. Kilka miesięcy temu złożyła, za namowa pana Marka, wniosek o większe mieszkanie. Była już komisja z urzędu, dziwili się, że z tak chorym dzieckiem mieszka w jednej izbie bez sanitariatów i bez bieżącej wody.
Już w marzeniach wyobrażała sobie to nowe. Przyrzekła w duchu, że gdy tylko się urządzi, to zaprosi rodziców, których nie widziała od dnia ślubu. Wysłała im zdjęcia dzieci, trochę napisała o sobie i bardzo się ucieszyła, gdy przyszedł list pisany niewprawną ręką Ojca. Wiedziała, że tylko przez Jaśka może trafić do jego serca. Dawno wybaczyła mu, jak ją potraktował, kiedy zaszła w ciążę z Janem. Sama nie wiedziała, rozmyślając o tym po wielu latach, czy nie postąpiłaby tak jak on . Zawiodła go przecież.

Jeszcze raz spojrzała na cień i zauważyła, jak dumnie podnosił głowę.
Szła z nadzieją ku lepszemu.


KONIEC

[eliza]

Irenko Twoje pióro jest rewelacyjne również w prozie.Piszesz w sposób tak ciekawy o zwykłych codziennych sprawach nie pomijając żadnego drobiazgu i szczegłu.Z wielką przyjemnością przeczytałam Twoje opowiadanie.

[Irena]

Elizo...miło...choć, ta opowieść brzmi bajkowo, to zdarzyła się naprawdę, tyle,że bardziej drastyczna............

Serdecznie....Ir

[Elżbieta]

Podobnie jak Eliza, czytam Twoje opowiadania. Brak czasu powoduje, że nie zawsze zaznaczam swoją obecność
Opowiadanie podobało się. Jest zwięzłe, ładnie poprowadzone.

Poniżej podaję sugestie zmian w zdaniach z pierwszego paragrafu.
Zresztą nie miała dotąd czasu przyglądać się sobie w lustrze, a co dopiero cieniowi.
Szła sprężystym, lekkim krokiem, a i sam cień tak malowniczo rozkołysał się jak jej myśli.
Poniżej z kolei kosmetyczne drobiazgi, które łatwo wprowadzić

[eliza]

[Irena]

Miło mi bardzo Elżbieto, że poświęcasz mojemu pisaniu czas. Zastanowię się nad proponowaną przez Ciebie zmianą. Tą kosmetykę spacjową poprawiłam ( niestety nie piszę biegle, stąd takie niedoróbki )
Powiem Ci na uszko,że za nim wklejam prozę, czyta to co najmniej trzech polonistów...i każdy ma swoje uwagi. Czasem łapię się na tym,że one wypaczają to co chciałam powiedzieć i gdybym poprawiała zgodnie z życzeniem czy sugestią każdego to z tekstu mogłaby zostać roślinka nadajaca sie tylko do wciśnięcia w wózek inwalidzki.
W tym fragmencie...może niezbyt zgrabnym :"Szła. Wyprostowana, z podniesioną głową, przyciskając do piersi jeszcze ciepły bochen chleba. Na roztańczonym cieniu zauważyła postać. Taką obcą, nie swoją. Zresztą nie miała dotąd czasu przyglądać się w lustrze, a co dopiero cieniowi. Spodobała się sobie "
......chciałam podkreślić, że Maria od dawna nie zwracała na siebie uwagi...a teraz na cieniu, nawet się sobie spodobała.

[Irena]