[Elżbieta]

pomiędzy dzień dobry i dobranoc



jak zwykle mówimy sobie dzień dobry
chociaż inaczej niż na początku

kiedy słowa były świeże
jednoznacznie zostawiały
ścieżki żywicy w korze
na naszym drzewie

po wieku szczęśliwych burz
wtorków czasem piątków
zbieranych w kalendarzu
jak relikwie
przyszła pora spokoju
świąteczna codzienność

słowa wyryte wspięły się
po pniu dotykają nieba
szarada bez rozwiązania
dla nieświadomych

chmurzaste anioły zapisują
białą kaligrafią
niespodziewane
wolne poniedziałki

z pewnością rumianego poranku
wieczność tulimy przed snem
splecionymi dłońmi
mówimy sobie dobranoc

© Elżbieta
szesnastego dnia marca 2009 roku