[Elżbieta]

zapis w zwierciadle



okruchy lustra jak srebrne motyle
pod stopą świetliki zmrożone nieme
refleksja ciała krótkie: za chwilę
w ostrym rysunku czas drzemie

- Za chwilę wrócę do ciebie myślą
poczekaj tu na mnie kochanie -
mówię i sama w to wątpię bo ciszą
związany dzień zapowiedź rozstania

wrócę tylko ułożę moje marzenia
pomiędzy płatki kwitnącej wiśni
dopiszę dzisiaj z przeznaczeniem
testament chwili lustrem zabłyśnie

Lustro rozbite proszę przekazać
mojemu kochanemu mężowi
on będzie wiedział jak poskładać
mozaikę światła w opowieść

o dniu gdy wszystkie świata zegary
stanęły w pozie tej samej
bo czas z nich wybiegł

oszalały

i już nie wrócił...

© Elżbieta
dwudziestego ósmego dnia kwietnia 2009 roku