[Elżbieta]

siostro, czy jest tabletka na mnie


czasem
jestem źdźbłem trawy
przydeptanej
z siłą Herkulesa
podnoszę się na wiosnę
zielono
prostuję ramiona
w zapomniany sen
marzenie o zwyczajności

a przecież
a przecież
a przecież

miała być
królowa codzienności
jest
marionetka spięta
popękanym lustrem

miłość nadmorska
przybrzeżny podarunek pełni lata
twój ratunek
moja ostatnia stacja
w pierwszej fali
kamyk w toni
na dalsze życie

idę
podwodna
rzeczywistość w załamanym świetle
głosy znad powierzchni
prowadzą
gwiazdą drogowskazów

kiedy wrócę
drugi raz
urodzę się
w lipcu na przykład

kiedyś

teraz znowu
składam
siebie

kubeczek drży
biała na sen
różowa na jawę
biała na sen
różowa na jawę
biała na

nigdy nie
brałam takiej
na siebie

siostro?!

© Elżbieta
trzydziestego dnia maja 2009 roku