[Leszek Wlazło]

Dialog

Zasypiali pozaplatani, a właściwie to ciała upominały się o chwilę wytchnienia, po szalonej gonitwie za utraconym czasem. Budził się wielokrotnie, jakby chciał sprawdzić czy nie jest marą ciepło wypełniające ramiona. Nie było. Z lubością patrzył, a właściwie wyczuwał, bo trudno było wypatrzyć w ciemnościach kształtów jeszcze niedawno przygniecionych ciężarem namiętności. Spała oddychając miarowo. Gładził jedwabiste, zasypiał, budził się, sprawdzał i tak do świtu, gdy zmieniło się jedno - już nie tylko wyczuwał, a patrzył na falującą obfitość. Kształtnym napierała , jakby chciała zespolić się z każdym fragmentem. Wykorzystał to, wniknął i powoli, w rytm rozbudzonej zachłanności tańczył. Raz, dwa, trzy unosiło i falowało, bez gwałtowności, aby nie zbudzić. Mruczała jak zwinięta kotka, odsłaniająca brzuszek. Wykorzystały to palce, zdecydowanym ruchem wysupłujące perłę z falbaniastego perłopławu. Wzmagała się wichura oddechu. Było to zadziwiające, ale nadal spała, aż do krzyku, który zadziwioną, po nasilającej się fali gorąca i przypływu, rozbudził. Już nie zasypiała, a mdlała, traciła przytomność i budziła się cucona pocałunkami. Znał ją i kiedy drżała, to ostrymi znaczył pręgi na plecach, po których nie ustawały omdlenia. Trudno było zrozumieć, że można, a właśnie tak było. Rozszalałe żywioły już nie zmagały się, a połączyły siły by uderzyć ze zdwojoną gwałtownością. Łoskot wzmożonych oddechów przewalił się kulminacją i grzmotem zapomnienia w chwili, gdy piana znalazła ujście do przesmyku zatracenia. Burza ucichła tak nagle jak przyszła. Zasnęli, a właściwie to on zasnął, gdyż ona pozostawała w nie do końca rozbudzonej półjawie. Świergot ptaków znacznie późnij przywitał zadowolenie. Pozaplatanie ani na chwilę nie zwalniało uścisku.

[Leon Gutner]

Przecież to brzmi tak jak twoje wiersze Leszku tyle ze nie ma rymów.
Jest tak samo uroczo , tkliwie , ciekawie i obserwacyjnie lirycznie .
Dziękuję .
Przeczytałem z przyjemnoscią .


L.G.

[Elżbieta]

hmmm Leszku jakby tu to ująć
do erotyków przenieść?
i nie gniewaj się, ale wolę Twoje wiersze ...
serdeczności
E

[Leszek Wlazło]

[Leszek Wlazło]

[Elżbieta]

[el]

Ja powtórzę za Imienniczką - wolę Cię w wierszach.

[Elżbieta]

El bałam się, że tylko ja wolę
serdeczności
E

[Leszek Wlazło]

mam usunąć?

[el]

No wiesz... Niby z jakiego powodu? Z powodu wolenia wierszy?

[Elżbieta]

[eliza]

warto czasem zajrzeć w zakątki i dokonać takiego odkrycia
piękne jak wiersze tylko w wierszach wszystko jest skondensowane a tu dałeś wjęcej wolności słowu jestem pod wrażeniem

[eva_14]

swoboda, bez szukania rymów poszła jak wiatr. piękny tekst Leszku. umiejętne władanie słowem, zaowocowało