[AnDante]

Z uśmiechem nieco frywolnym,
ruchem na wpół nieświadomym
wzbudziłaś we mnie niepokój.
dotąd głęboko uśpiony.

Chciałaś jak storczyk zgłodzony,
słodyczą ust Twych i malin,
skusić, bym tak uwiedziony,
sfrunął do Ciebie z oddali.

Ja, z pewną miną mężczyzny,
poddałem się tym pokusom,
mimo, że czerwień maliny
przedziwnie pachniała gruszą.

I wiodąc w tanga meandry
roznamiętnione Twe ciało,
myślałem z odcieniem chandry
- jakże mi Ciebie wciąż mało

Cóż grusze, maliny warte
i tango pląsane w znoju,
gdy drzwi na oścież otwarte,
a babcia w drugim pokoju.

[Baszka]

[eva_14]

ach te babcie...
ale może nie podsłuchiwała?

[Mariola Kruszewska]

I obcasy zdarte na próżno, nie mówiąc o róży w zębach.
W niektórych wersach chwieje się rytm pieczołowicie wypracowany na początku. To powoduje dyskomfort czytelnika; przecież w tangu niedopuszczalne są nagłe zmiany rytmu. To grozi co najmniej potknięciem.

[AnDante]

[Leszek Wlazło]

Jeszcze rymy nie zginęły, gdy AnDante żyje!!! Pointa miodzio.

[amandalea]

[AnDante]

Dzieki, tyle miodu jeszcze sie zcukrzę

[Marcin]

Dobrze pamiętam Twoje wierszy z Między Wersami. Rozpoznawalne, w klasycznym AnDante-stylu, zawsze wywoływały u mnie uśmiech po przeczytaniu. Niewielu potrafi tak opisywać zwyczajne sytuacje, by w naturalny sposób nadać im nutkę humoru, a czasem nawet prześmiewać w dobrym stylu. I ta właśnie naturalność, lekkość pióra, dobra technika (choć mi tutaj - przy wierszach rymowanych, nie wypada wypowiadać się o technice, to jednak łatwo wyczuć dobre pióro, kiedy wszystko płynie i układa się w logiczną całość) i pomysłowość sprawiają, że aż chce się czytać i ciągle wracać do takich wierszy jak ten.
Dziękuję za lekturę!

[AnDante]

A ja dziekuję za miłe słowa.