Wiek: 55 Dołączyła: 05 Maj 2008 Posty: 2300 Skąd: gdzieś w Małopolsce
Wysłany: 2009-08-10, 17:51 wystawa
Wystawa
Tuż po dziesiątej promień słońca, zalegający zakurzoną podłogę, zahaczył o wysokie obcasy. Towarzyszące im męskie mokasyny zdecydowanym krokiem podążały wzdłuż ścian obwieszonych pracami nieznanego artysty. Nagle stukot szpilek przestał brzmieć miarowo - przystanęły, by po chwili cofać się i przybliżać do oglądanego właśnie portretu. Wyglądało to tak, jakby ich właścicielka próbowała odnaleźć właściwy punkt widzenia. Chociaż obraz nie miał nic wspólnego z perspektywą, mokasyny również podjęły wysiłek i podążyły za szpilkami. Kolorystyka oglądanego dzieła wymuszała nijako ten niezamierzony taniec- dwa do przodu, trzy do tyłu.
Umieszczone nad prostą ramą reflektory, kierujące przyćmione światło na obraz, wydobywały z ukrytej w półcieniu twarzy całą gamę uczuć. Również oczy, chociaż ledwo widoczne, kierowały intensywne spojrzenie na oglądających i gdyby nie świadomość,
że to tylko wystawa, rzekłbyś, że patrzy na ciebie sam bohater obrazu. Spojrzenie przenikliwe a mimo łagodne, odbijało zakamarki oświetlane przez stojącą tuż obok latarnię. Męska postać, wyraźnie pragnąca wtopić się w ścianę budynku, spoglądała wprost na stojących przed płótnem. Wyobraźnia nasuwała obrazy żywcem wzięte z paryskich opowieści o kloszardach z Montparnasse, nakazując widzowi oczekiwać na ujęcie dalszego ciągu tej nieopisanej słowem historii na kolejnym malowidle.
Czas upływał. Promień przestał omiatać kąty wynajętej sali, pozostawiając je blaskowi elektrycznych punktów rozwieszonych pod sufitem. Nawet kurz zniknął zadeptany tysiącami śladów czółenek, adidasów i sandałów.
Nie zmienił się jedynie obraz. Nadal czekał na spojrzenie tej, która przed laty stanowiła jego siłę, dawała wyraz jego obrazom, sprawiała, że pędzel odnajdywał barwy obce naturze a oddające swoimi odcieniami tyle nagromadzonych emocji i nieokazanych uczuć.
_________________ Zaskocz mnie, zaintryguj, zainspiruj
a wtedy - kto wie - może powiem Ci kim jestem.
„Umieszczone nad prostą ramą reflektory, kierujące przyćmione światło na obraz, wydobywały z ukrytej w półcieniu twarzy całą gamę uczuć. Również oczy, chociaż ledwo widoczne, kierowały intensywne spojrzenie na oglądających i gdyby nie świadomość, że to tylko wystawa, rzekłbyś, że patrzy na ciebie sam bohater obrazu”.
Nie zgodzę się z tym przekazem, Ewo, ponieważ nie dociera do mnie. Chyba, że jest relatywny , albo poetyzujesz. W półcieniu dostrzegę pół grymas, cząstką zachowania, ale nie gamę uczuć, Dla mnie kadr ten jest przerysowany, i nie adekwatny do dwuwymiarowej perspektywy obrazu.
