[Elżbieta]

mów do mnie przesłodko kochanie



dopóki zawiniątko jeszcze na stole
tęczowe wstążki powietrza w balonach
słów aromaty jak lipcowy wieczór
mów do mnie przesłodko kochanie

prezent od życia które wie zawczasu
co kryją ścieżki poplątanych zdarzeń
poranki rześkie otwiera na oścież
oknami wpuszcza podwójne godziny

pod słońce przypatrz się rozebranej
chwili gdy na niej nic oprócz szeptu
ścian na granicy z wszechświatem
i niecodzienność cofanych zegarów

aż po dzień który z ciszą pod rękę
dojdzie choć myli daty i spojrzenia
przepala czajniki zapomnianym żarem
stuka rytmicznie późną niespodzianką

dopóki zawiniątko jeszcze na stole
nietknięte wstążki i barwy w wazonach
siądź przy mnie spójrz banalnie w oczy
mów do mnie przesłodko kochanie

© Elżbieta
dziewiątego dnia października 2009 roku