[Bartek]

W obliczu ciszy,
wiatr czując na twarzy,
Pode mną, w niszy
Światło się żarzy

Melancholijnie patrzę
W gwiazdy na niebie,
Rozumiem Kant'a,
Rozumiem siebie.

Stoję tak dalej-
Sam w mrok obleczony,
Bóg mym rozmówcą
A ja zamyślony,

Wyciągam wnioski
Czemu sam stoję?
Komu me troski
Wyznam, serce ukoję?

Lecz jeśli spojrzeć
Przez inną oczu parę,
Jest dobry aspekt -
Dajcie mi wiarę,

Bo tak nie muszę
Być piękny i modny,
Oceniać okiem,
I oczu być godny

Bóg mnie wysłucha
Bez względu na szatę,
Czy powiem prosto,
Czy spiszę cantatę

Czuję się dobrze,
Ale sam stoję
Świat jednak piękniejszy,
podziwiany we dwoje.

Suma sumarum,
Czas na rachunek -
Czy Bóg wystarczy
na ludzki frasunek?

Nie, lecz przy kolejnym wdechu,
Brak mi najbardziej szczerego uśmiechu...

[pasikonik]

Popraw sobie "Kannt'a", "cantattę", nawet w tutaj lepiej, żeby było poprawnie .
Jak na pierwsze, myślę, że fajna próba - wrzuć coś z nowych, Bartku!

Pozdrawiam!

[Bartek]

Mea culpa - dziękuję za upomnienie - już poprawione. Pozdrawiam.