Woda szebrzała w strumyku resztkami zimowych roztopów. Skrzypiące koła powozu rozchlapywały wczesnowiosenną paćkaradę. Młode słońce rozświetlało równinę, a w powietrzu wiła się gryząca smuga palonego tytoniu. Zaciągając się poraz kolejny tanim cygarem, woźnica zapytał o coś pasażera. Po kilku zwrotach zaśpiewanych przez wiatr, ledwie słyszalnym pomrukiem i skinieniem głowy, człowiek w niebieskim kapeluszu wskazał kierunek. Woźnica leniwie zmusił konie do obrania zakrętu. Osiem par kopyt zastukało o kamienie. Trumna na powozie uchyliła wieko.
- Domknij, proszę.
Pasażer skinął głową. Ostrogi zastukały o deski. Wieko wróciło na swoje miejsce. Jechali dalej w milczeniu. Pykane papierosy powoli zaczęły się kończyć. Droga pięła się ku górze. Minęli wielką, żółtą skałę. Za nią wyłoniła się stara, rozklekotana chatka. Stare, zmurszałe deski i dziury w dachu wskazywały na pustostan. Kłosianowłosy młodzieniec kazał zatrzymać konie. Naprzeciw nim wyszedł ciemnobrody człowiek o ziemistej cerze. Elegancko ubrany grabarz skinął mu melonikiem.
- Gdzie ciało? – zapytał.
Stłumiony strzał. Plusk krwi. Woźnica osunął się z siedziska i gruchnął z łoskotem o ziemię. Niebieskooki blondyn otworzył bębenek rewolweru i uzupełnił brakujący pocisk.
- Dobra robota. – usłyszał od brodacza.
- Witaj Harper.
Gwizd zwołał resztę zbiegów.
- Mamy konie. – oznajmił wódz szajki.
Jeden z zajmujących się grzebaniem grabarza przeszukał wpierw jego kieszenie. Zabrał paczkę papierosów i złoty zegarek.
- Niech cię szlag Wilson! Nie mogłeś mu strzelić w głowę? Taki ładny surdut... Koszula, spodnie, wszystko ubabrane. Został tylko melonik...
- Zostaw ten cholerny kapelusz Persie. – zgromił go Harper.
- A mogę chociaż buty?
- Nie. Jedziemy do miasta. Ciesz się, że możesz zatrzymać zegarek. Tylko nie wyciągaj go w tłumie. To cenne cacko.
- Nie poznają nas po koniach, a poznają po butach?
- Nie jedziemy do tego miasta.
- Wobec tego, w czym problem?
- Widziałeś kiedyś podróżnika w półbutach?
Wkrótce ziemia pokryła trumnę i jej właściciela.
Nie boisz się używać języka, co jest według mnie dobre, ale co jednocześnie sprawia, że ten język często ci się wymyka.
Póki co, obracasz się raczej w kręgach zafascynowania konkretną literaturą. Jeszcze trochę tytoniu się wypali, zanim ta fascynacja zejdzie na drogi bardziej indywidualne.
Od czegoś trzeba zacząć, prawda? Miło mi poznać opinię. Jednocześnie prosiłbym o komentarz na temat reszty moich, bardziej lub mniej zaawansowanych językowo utworów.
PS Nie staram się niczego, ani nikogo tutaj naśladować, a wszelkie podobieństwo jest kwestią przypadku, tudzież oczytania w kręgu literatury, jak to określiłeś, konkretnej.
Naśladowanie i nienaśladowanie - człowiek jest stworzeniem, które zamaszystym ruchem przyswaja część przewijających się przez niego informacji, no i na podstawie tych informacji kreuje swój świat. To samo dzieje się, kiedy spod jego palców zaczyna wysuwać się słowo - naśladuje w tych słowach nie tyle literaturę (bo z literaturą wcale nie musi się zetknąć), ale przede wszystkim życie. Tudzież własne spojrzenie na swój byt. A więc warto naśladować, jeśli się ma cel jakiś, nawet i nieosiągalny. Naśladownictwo często staje się kręgosłupem pisarzy, na którym rosnąć dopiero zaczyna ich własne ciało.
Będę czytał, mniej komentował, bo ja jestem raczej zwierz czytający.
Pozdrawiam!
Miło mi poznać opinię. Jednocześnie prosiłbym o komentarz na temat reszty moich, bardziej lub mniej zaawansowanych językowo utworów.