[Krzysztof_Kamil]

Oderwane od gruntu,
wędrują stopy kilka milimetrów nad ziemią,
pustynny pył tylko osiada na nich.
Głowa wysoko, włosami zbiera chmury puch.

Serce - Księżyc, wyrwane z piersi,
w pogoni za swym Słońcem,
zostawiło na wieczność ciało.

Krew nieruchoma zastyga w żyłach,
krzepną członki, organy.

Duch opuszcza skorupę,
pomnik na dnie oceanu słonych łez.

Jedynie oczy, jakby wciąż żywe, wpatrzone w dal,
bezustannie śledząc swój cel,
przebijają na wylot każdy obraz.

[Marek]

W zasadzie to wobec tego tekstu to ja jestem bezradny.
Tego, i jemu podobnych.
Bo może jest genialny, a może wręcz odwrotnie.
Moja percepcja tutaj zawdzi.

[Krzysztof_Kamil]

Masz coś racji co do tych oczu, może zatem:

Jedynie oczy, wciąż żywe, wpatrzone w dal,
bezustannie śledząc swój cel,
przenikają każdy obraz.