[tetu]

sinusoida pulsującego błękitu
przecina płaszczyznę logiki

punkty zbieżne kłamią
linie równoległe w nieskończoności
krzyczą o dotyk
pozostając jałowe

czas jest dzieleniem przez zero
pętlą bez początku
wykresem który nigdy nie dotknie osi
prawdy

próżnia nie ma zapachu
jest matematycznie czysta
znikam w ułamku
którego nie da się

skrócić

[Rita]

Jak dla mnie to jest DADA. To jest jedyny sposób odczytania, żeby Twój utwór polubić. Rozbawił mnie.
Jeszcze refleksja nawiązujaca do treści Twojego wiersza. Stefan Themerson napisał w jednej ze swoich książek, że być może Pan Bóg stworzył świat wykorzystując jedynie liczby niewymierne.

Pozdrawiam.