[Vilan z Alandu]

zasiadłem na piasku
jak czarnoksiężnik w swojej mocy
oni patrzą uważnie

obok mam miskę śliwek
przeżuwam i wypluwam pestkę
słodka otoczka jest moja
twarda niejadalna esencja
wędruje w piasek

patrzą jak ślina spływa
po wypłowiałej sierści hipisa
jeden mój gest lub grymas
porywa widownię
słychać oklaski i głosy aprobaty

jesteśmy sobie podobni
ja mam nad nimi władzę tej chwili
oni patrzą w lustro
rozchodzą się powolutku

tam do swoich występów

[Rita]

Trafnie uchwycona zbieżność i dobrze podana.

[Vilan z Alandu]

W sumie obserwacja z autopsji. Dziękuję za komentarz

[tetu]

Podoba mi się. Jakbym oglądała jakiś spektakl. Wyraźnie zarysowany cynizm przekłada się na ciekawy, autentyczny, ale brudny obrazek, który bez zbędnego patosu punktuje mechanizm uwodzenia tłumu przez jednostkę. Fajnie.

[SławistanZamlar]

tetu pewnie trafiła w istotę zapodanego wiersza. mnie zaś nachodzi wrażenie zoologiczne. otóż widzę scenkę gdzie dwa bliskie sobie gatunki odgrywają wobec siebie role przydzielone przez stwórcę, ewolucję. oddzielone kratą z politowaniem patrzą na siebie, po czym wracają do swoich miejsc niekoniecznie ukochanych.

pozdrawiam.

[Vilan z Alandu]

Fakt każdy gra jakąś rolę. Nawet orangutany. Dziękuję Wam za komentarze.