[Vilan z Alandu]

zasiadłem na piasku
jak czarnoksiężnik w swojej mocy
oni patrzą uważnie

obok mam miskę śliwek
przeżuwam i wypluwam pestkę
słodka otoczka jest moja
twarda niejadalna esencja
wędruje w piasek

patrzą jak ślina spływa
po wypłowiałej sierści hipisa
jeden mój gest lub grymas
porywa widownię
słychać oklaski i głosy aprobaty

jesteśmy sobie podobni
ja mam nad nimi władzę tej chwili
oni patrzą w lustro
rozchodzą się powolutku

tam do swoich występów

[Rita]

Trafnie uchwycona zbieżność i dobrze podana.