[Vilan z Alandu]

zanosiło się już na wiatr
ukradkiem łapaliśmy trawiaste cienie
i jak puste neony z wypaloną głową
zgłębialiśmy naturę metamorfoz z Levi-Straussa
w czerwonej nawie na skraju sosen
jakby niepostrzeżenie jin zamieniało się w jang
c’est la vie – powiedziałby zgryźliwie markotny
osiołek

a w skale
różowoszarej od zmierzchu
siedzieli derwisze
i tonem podniesionym perorowali
o Mnożnikach to znaczy ludziach
zwanych Królami i Królowymi
Stany Zjednoczone protestowały przeciwko aktywności wojsk chińskich
w zewnętrznych partiach domniemanego środka

nie skończyliśmy już tej modlitwy przed ostatnią fazą
w proch nam się obróciła
kiedy piekielnie ślepiące słońce
zachodziło grzybem nad Stumilowym Lasem

[ella_hagar]

Podoba mi się to zestawienie pewnego rodzaju idylli tych, którzy zgłębiali naturę metamorfoz, z katastrofą nuklearną.
Jak u Miłosza w "Piosence o końcu świata":
"Innego końca świata nie będzie"

Może tu nie chodzi o koniec świata, ale w każdym bądź razie o koniec bajki o Stumilowym Lesie (metaforycznie).

Tytuł wiersza bardzo niezrozumiały.

pozdrawiam autora