[mironiusz]

zamilkło lustro stawu
choć na pierwszych randkach
zaklinałem w nim słowa
na wieczność

w wersji młodzieńczej
nie żebym
spoglądał w głębiny
raczej o trwanie idzie

w spokoju wody
która w zacichłej strukturze
ma swój wewnętrzny świat
nasycony niedostępnym życiem

*

w starej części ogrodu
za uschłą jabłonką złe uroki
szczerzą kły na mój los
wściekłe psy dziś wiem

jak odpędzić mrok
odnaleźć twarz w szarości
między - przebudzeń
wrócić nad zarośnięty brzeg

gdy zmory duszą gardło
na ścieżce między drzewami
a stawem najcichszym szeptem
przywołuję Ogrodnika

czeka za krzewami
na opadające ludzkie nadzieje
to ważne aby po cichu
krzyk bowiem łamie gałązki