[Marcin]

to pierwszy taki przypadek –
podmiot liryczny zakochuje się w wierszu
podziwia jego prostą mowę
nienachalne wersy i łagodne
przerzutnie
a poeta porzuca go w pierwszej strofie
(podmiot liryczny planuje zamach na poetę)

[Fred]

Pisanie o pisaniu nie wydaje mi się najszczęśliwszym pomysłem.
Tym razem również.
Wplatanie do wiersza słowa poeta, podmiot liryczny itd. nie bardzo mi odpowiada.
Może innym się spodoba. Ja to widzę tak właśnie.

[Marcin]

Dzięki za szczerość

[Indianeczka]

Kruczku to sprawdziłoby się w burlesce, grotesce, dramaciku na wesoło...
ale wiersza w tym nie znajduję...
Howk

[Marcin]

[megi]

Prosta mowa, nienachalne wersy i łagodne przerzutnie - w takim wierszu zakocha się i niejeden czytelnik

Fajny pomysł.
ciekawe, czy zamach na poetę się udał i co z tego wynikło

[Elżbieta]

[Marcin]

dzięki za wizytę i komentarze


Megi, z tym zamachem to chyba będzie tak: jak podmiot liryczny zrobi udany zamach na poetę, nie będzie już poety, a jak nie będzie poety, to nie będzie wiersza, a jak nie będzie wiersza, to nie będzie podmiotu lirycznego. Podmiot liryczny nie jest chyba aż tak zdesperowany Pozostaje więc nieudany zamach, albo okaleczenie.

[megi]

Napisany wiersz (nawet jeśli jednozwrotkowy) żyje własnym życiem, więc poeta potrzebny mu jest tylko do stworzenia ewentualnego dalszego ciągu. Jak się zamachnie (i trafi), to zostanie miniaturką
i sierotą

[Marcin]

fakt, tylko do tego mu potrzebny i kto wie, może sam siebie osieroci

[el]

To zamachnięcie bywa ostre Tekst Marcina niesie spory ładunek autoironii i chyba tym razem co poniektórzy komentujący - ostro się przejechali na intencjach Autora, bo nie peela

[Marcin]

[Gabryśka]

To ja czekam na finał tej tragedyji

[Marcin]

szczerze mówiąc ja też

za wizytę