[tetu]

Milczysz
a ja chciałabym wiedzieć dokąd
suną chmury ile kropel spadło
nim wyrosłeś

z poszarpanego ciała — cień
kładzie się u stóp góry
na podobieństwo i wiarę

jestem kamieniem

Milczę
a ty chciałbyś wiedzieć dokąd
będę wyrastać cieniem w kamieniu
światło

spójrz w górę
chmury płyną brzegiem
mieszczą się w dłoniach

[SławistanZamlar]

nie wiem skądże mnie tak naszło; monolog (lament) Niobe po akcie skamienienia. tylko właściwie do kogo adresowany. ot i pytanie na wielowarstwową odpowiedź.
pozdrawiam.

[Rita]

Jakie ciekawe poetyckie wyobrażenie. Podmiot liryczny jawi się jako cień kamienia. Poszarpana powierzchnia kamienia zależała od mnóstwa kropli deszczu, jakie na niego spadły a jego cień zależy tu i teraz od światła i chmur płynących po niebie. Cień, który jest rodzaju żeńskiego monologuje przypisując także kamieniowi wypowiedź na temat ich relacji. Przemyślana konstrukcja wiersza świetnie to oddaje. W trzech końcowych wersach podmiotka liryczna wróciła do swojej ludzkiej postaci i teraz zwraca się do człowieczego partnera.
Druga możliwość interpretacyjna mogłaby polegać na założeniu, że cały wiersz z rozbudowaną metaforyczną zależnością pomiędzy kamieniem a jego cieniem ukrywa przedstawienie relacji pomiędzy dwojgiem bliskich sobie ludzi.

Pozdrawiam serdecznie.

[Witold Kiejrys]

Wiersz, który dla mnie jest zbyt trudny do zinterpretowania. A nie lubię gdybania, albo dzisiaj nie potrafię czytać.
Dwoje ludzi na rozstajach. Prawdopodobnie tylko jedno próbuje ratować relacje, drugie pozbawia się uczuć. Lecz może być inaczej, pierwsza osoba nie potrafi dotrzeć do partnera. Winą może też być różny stopień urazy wzajemnej i chęć/determinacja zbliżenia, jakby to miało załatwić sto tysięcy innych spraw, a w życiu zaczyna się zwykle dziać od niewinnego byle czego. Jestem zmęczony, a wiersz mnie zasmuca...

Ja nie umiem się gniewać. Nie umiem czuć urazy. Natomiast potrafię rozumieć, nawet to, z czym się nie zgadzam lub czego nie akceptuję. Pozdrawiam, wk

[Witold Kiejrys]

Wiersz wywarł na mnie tak duże wrażenie, jako że i ja, przez długi czas musiałem zmagać się z podobnymi doświadczeniami, będąc nie tylko świadkiem ale i uczestnikiem. Czego dowodem jest wiele moich wierszy.
wk

[ella_hagar]

Zaczynasz od ciszy („milczysz”), a potem ktoś (ona? on?) pyta o przemijanie
(„ile kropel spadło”), a druga osoba odpowiada milczeniem, a może pyta o trwanie? („dokąd będę wyrastać cieniem w kamieniu”).
Bo para kamień i cień to jak trwałość i nietrwałość. Cień w kamieniu (nie cień kamienia) – to jak skamieniała pamięć, odcisk istnienia.
A chmury płyną i „mieszczą się w dłoniach” – to natomiast jawi mi się jako łapanie
ulotności, godzenie się z naturą, z nietrwałością życia, z przemijaniem.

Jest w twoim wierszu coś ładnego, ulotnego, refleksyjnego. Co chciała powiedzieć autorka?
Co chciała przekazać? Może … że trzeba rozumieć człowieka w milczeniu ? , może , że życie to pewnego rodzaju zależność? Może ta nietrwałość życia , przemijanie …?
No nie jest jednoznacznie.

Ale… wcale mi nie pasuje słowo „światło” użyte w tej strofie:
„Milczę
a ty chciałbyś wiedzieć dokąd
będę wyrastać cieniem w kamieniu
światło”
Brak mi kontekstu do niego w tym miejscu. Albo nie rozumiem.

Pozdrowienia ślę