[Elżbieta]

Bajka która się pisze

Zielona i Brązowy a także Słoik

W pewnym ustronnym miejscu, w Ustroniu, na dużym kamieniu, w rozłożystym cieniu drzewa, które miało tyle lat, że nie każdy mógł pamiętać ile - a nawet nie było w okolicy bliskiej czy dalszej nikogo, kto mógłby to z całą pewnością stwierdzić – siedziały dwie osoby. Były to osoby w wieku trudnym do określenia. Ubrane w stylu eklektycznym, czyli nieco pomieszanym, ale na pewno pasującym do otoczenia. Para ta rozmawiała ze sobą dość głośno, ale tak szybko i do tego wiatr wiał w stronę rozmowy, że nie było łatwo zrozumieć poszczególne słowa. Rozmowa była ożywiona w przeciwieństwie do rozmów nieożywionych, kiedy uczestnicy od czasu do czasu ziewają, lub w ogóle zasypiają, by obudzić się po sekundzie i zapytać:
- Co powiedziałeś?

Rozmowa najwyraźniej dotyczyła słoika, bo to słowo dolatywało od strony kamienia najczęściej. Ludzie rozmawiają o różnych rzeczach, więc fakt rozmowy o słoiku nie był wyjątkowy. Tym bardziej, że bohater rozmowy znajdował się na kamieniu.

- Możemy po prostu zostawić go tutaj i już – powiedziała jedna z osób. Ubrana w długą zieloną suknię.
- Możemy, oczywiście – odpowiedziała na to druga osoba. Ubrana, między innymi, w długie brązowe spodnie.
- Jednak, jaką mamy pewność, że zwróci na siebie uwagę? – dodała osoba w spodniach.
- Pewności nie mamy. Gdybyśmy ją mieli, to już byśmy go tu dawno zostawili i poszli – powiedziała osoba w sukni. Poprawiła przy tym wianek z paproci, który w czasie ożywionej rozmowy zaczął się zsuwać z jej głowy.
- Możemy zostawić go w odpowiednim czasie. Na przykład... za siedem minut – dodała ta sama osoba, nazwijmy ją Zieloną, patrząc do góry najwyraźniej na miejsce, jakie zajęło teraz słońce.

- Może masz rację? Siedem minut, to nie tak długo. Czasami to wieczność, ale ogólnie, to nie jest długo. Tylko, czy zostawimy instrukcje? – zapytała druga osoba, nazwijmy ją Brązowy.
- To już zależy od Ciebie mój śliczniutki – uśmiechnęła się Zielona. – Bądź co bądź, to był Twój pomysł, żeby to zrobić dzisiaj.
- No tak. Masz rację. Postanawiam więc: za... oj, czas leci... już za sześć minut i bez instrukcji. Ona sama będzie wiedziała, co robić.
- Bardzo dobre postanowienie mój śliczniutki. No to znikamy!

I rzeczywiście, Zielona i Brązowy zniknęli w jednej maleńkiej chwili. Zupełnie jakby się wtopili w cień drzewa nad kamieniem.

cdn

© Elżbieta
dwudziestego dziewiątego dnia czerwca 2007 roku - do dzisiaj

[Marek]

[el]

Zaintrygowałaś. Będę czekać na ciąg dalszy.

A tak na marginesie.... Juz mi zaczęło się kombinować co w tym słoiku

Kod:

Rozmowa była ożywiona w przeciwieństwie do rozmów nieożywionych, kiedy uczestnicy od czasu do czasu ziewają, lub w ogóle zasypiają, by obudzić się po sekundzie i zapytać: - Co powiedziałeś?

Powyżej urzekło i rozbawiło.



Elu. a gdyby tak jakieś synonimy do rozmowa. W tym fragmencie wyłapałam użyte kilka razy razy.
Tutaj najbliżej


Rozmowa najwyraźniej dotyczyła słoika, bo to słowo dolatywało od strony kamienia najczęściej. Ludzie rozmawiają o różnych rzeczach, więc fakt rozmowy o słoiku nie był wyjątkowy. Tym bardziej, że bohater rozmowy znajdował się na kamieniu.

Trochę gęsto. Jak uważasz?

Pozdrowienia.

[eva_14]

poproszę o więcej!!!!!! jakieś horrory mi się nasunęły, co TO. w tym słoiku znaczy

[Elżbieta]

[Elżbieta]

[Elżbieta]

[el]

No znacznie lepiej - jak dla mnie

Czasami tu włażę:

http://www.synonimy.pl/

Pozdrawiam.

[Elżbieta]

ja - pisząc - rzadko włażę na inne strony, bo się rozpraszam i meandruję

[el]

Ja włażę, gdy mnie powtórzenie przyszpili

[wojna światów]

Mmm, strasznie dużo tajemnic w tej bajce
A czyta się kapitalnie!

I mnie także ten fragment rozbawił:

Mmm, strasznie dużo tajemnic w tej bajce
A czyta się kapitalnie!

I mnie także ten fragment rozbawił:

[Elżbieta]