[Vilan z Alandu]

artysta Murakami Saburo
już prawie, prawie okazał się
poprzez megatony boskiego papieru pakowego

w tym krótkim rozbłysku jasności
ryżowe labirynty i triumfujące armie siewców kukurydzy
zazwyczaj ukryte dno rzeki pod mostem Tsurumi
rozwałkowany zegar na wieży
błony płodowe płaczące

co jeszcze jeszcze mogło się doczytać
z wyrazu jego ironicznie zniekształconej
twarzy

*tytuł happeningu z 1957 roku

[Vilan z Alandu]

Cieszy mnie, że postrzegacie ten wiersz jako zapis happeningu z 1957 roku, bo to silna i bezpieczna rama, powiedziałbym kurtyna . Ale ciekawi mnie gdybyście mieli jednak zerwać te zasłony z papieru pakowego i potraktować opisy skrajnie, dosłownie i brutalnie. Co potrafi odsłonić dno rzeki i rozwałkować zegar na wieży? I czy przedzieranie się to tylko i wyłącznie torowanie sobie drogi w gąszczu?

[Rita]

Pieknie by było gdyby artysta zamiast w kolejnych performance'ach przedzierać się przez ściany z pakowego papieru podpalił je wszystkie któregoś razu. Wtedy dopiero odwołałby się naprawdę do tego co zainspirowało go do tych działań. Podobno jego mały syn zrobił kiedyś dziurę w papierowej ściance w domu i przeszedł przez nią na drugą stronę. Dorośli takie ruchome ścianki pracowicie przesuwają. Szukamy prawdy, celu? Trafiamy na przeszkody? Aleksander nie tracił czasu na rozplątywanie sławnego węzła. Przez dżunglę nie przejdziesz bez maczety.

Pozdrawiam.

[Vilan z Alandu]

No właśnie. Ten wiersz jest w jakiś sposób źle napisany ze względu na tą ramę. Maczeta to półśrodek w kontekście tego brutalnego obrazu. Bo Murakami jest tu tylko figurą. Pojawia się raczej w roli ecce homo, no może trochę jako ecce artifex. Ta bomba tu jeszcze nie wybuchła po podpaleniu papieru Rito i pięć zapalników tyka.

[Rita]

Nie każ mi zgadywać, co miałeś na myśli. Bomba? Zatem po podpaleniu gąszcza papieru trzeba szybko uciekać albo podpalić z daleka.