[Vilan z Alandu]

artysta Murakami Saburo
już prawie, prawie okazał się
poprzez megatony boskiego papieru pakowego

w tym krótkim rozbłysku jasności
ryżowe labirynty i triumfujące armie siewców kukurydzy
zazwyczaj ukryte dno rzeki pod mostem Tsurumi
rozwałkowany zegar na wieży
błony płodowe płaczące

co jeszcze jeszcze mogło się doczytać
z wyrazu jego ironicznie zniekształconej
twarzy

*tytuł happeningu z 1957 roku

[Vilan z Alandu]

Cieszy mnie, że postrzegacie ten wiersz jako zapis happeningu z 1957 roku, bo to silna i bezpieczna rama, powiedziałbym kurtyna . Ale ciekawi mnie gdybyście mieli jednak zerwać te zasłony z papieru pakowego i potraktować opisy skrajnie, dosłownie i brutalnie. Co potrafi odsłonić dno rzeki i rozwałkować zegar na wieży? I czy przedzieranie się to tylko i wyłącznie torowanie sobie drogi w gąszczu?

[Rita]

Pieknie by było gdyby artysta zamiast w kolejnych performance'ach przedzierać się przez ściany z pakowego papieru podpalił je wszystkie któregoś razu. Wtedy dopiero odwołałby się naprawdę do tego co zainspirowało go do tych działań. Podobno jego mały syn zrobił kiedyś dziurę w papierowej ściance w domu i przeszedł przez nią na drugą stronę. Dorośli takie ruchome ścianki pracowicie przesuwają. Szukamy prawdy, celu? Trafiamy na przeszkody? Aleksander nie tracił czasu na rozplątywanie sławnego węzła. Przez dżunglę nie przejdziesz bez maczety.

Pozdrawiam.

[Vilan z Alandu]

No właśnie. Ten wiersz jest w jakiś sposób źle napisany ze względu na tą ramę. Maczeta to półśrodek w kontekście tego brutalnego obrazu. Bo Murakami jest tu tylko figurą. Pojawia się raczej w roli ecce homo, no może trochę jako ecce artifex. Ta bomba tu jeszcze nie wybuchła po podpaleniu papieru Rito i pięć zapalników tyka.

[Rita]

Nie każ mi zgadywać, co miałeś na myśli. Bomba? Zatem po podpaleniu gąszcza papieru trzeba szybko uciekać albo podpalić z daleka.

[Rita]

Zdaję sobie sprawę z tego, że trochę przekomarzam się z Tobą. Zdarzyło mi się widzieć na żywo kilka występów japońskich performerów. Pamiętam co wtedy myślałam. Pokazywali, że jedyna pewna rzecz, na którą możesz liczyć to twoje własne ciało i to co ono potrafi. Kultura japońska, hierarchia społeczna, podział ról, są w ich społeczeństwie przewidywalne i sztywne. Mówiąc kolokwialnie: nie podskoczysz. To jednak nie oznacza, że nie warto próbować.

[Vilan z Alandu]

Ale ja się też przekomarzam. Sięgasz zbyt głęboko w kulturę japońską. Skojarzenie jest znacznie prostsze. Ten wiersz nie jest pewnie dobry, ale ma swój potencjał autotematyczny. Własnych dowcipów się nie tłumaczy, próbowałem tylko lekko nakierować, co tam pod spodem tyka. Moja twarz pozostaje, póki co, ironiczna z gorącą nadzieją, że jeszcze jeszcze się doczyta

[Rita]

Na pięćdziesiate urodziny dostałeś w prezencie pieczołowicie zapakowany obraz, tak zawile poskładany, że najdziwniejszym skojarzeniom nie było końca...

[Vilan z Alandu]

No tak wiersze są często takimi specyficznymi pakuneczkami, do których nie stosuje się zasada Aleksandra Macedońskiego - rach ciach i po wszystkim.

[Rita]

Odważnie zajrzałeś za zasłonę w świątyni i okazało się, że tam nie ma bomby. Pięć zegarów tykało, żeby podtrzymywać strach.